Ostatnie dni mijają nam pod znakiem wydumanej afery, gdzie Minister Spraw Zagranicznych - Radek Sikorski, w geście wielkiego posłuszeństwa rzucił wszystko i przybył na spotkanie z Prezydentem. W mediach huczy, wzajemnym oskarżeniom nie ma końca, ale zamierzony cel udaje się osiągnąć. Odciąga sie uwagę społeczeństwa od “nicnierobienia” obecnego rządu. Dlatego pozwolę sobie podać kilka ciekawych faktów i informacji, które zasłyszałem w RMF.FM, dziś rano, ok godz. 7.00. Wtedy, kiedy większość obywateli albo śpi, albo jest w drodze do pracy.

1. Kancelaria Prezydenta nie sprecyzowała godziny i daty spotkania Ministra Sikorskiego z Prezydentem. Nie było polecenia natychmiastowego stawienia się w Pałacu Prezydenckim. Wręcz przeciwnie, Pan Minister mógł przybyć w terminie dowolny, odpowiadającym mu w każdej mierze i nie kolidującym z jego wcześniejszymi planami.

2. Informacje, że niby całe zajście było szeroko komentowane przez zachodnich polityków są nieprawdziwe. Jak podaje radio, takie sytuacje zdarzają się dosyć często, nikt nie robi z tego powodu afery, ot normalna sprawa. W takich sytuacjach, miejsce nieobecnego ministra zajmują dyplomaci danego państwa, lub inne osoby do tego wyznaczone.

3. Nikt by nawet nie zauważył zniknięcia Sikorskiego. Dlatego aby tak się nie stało, nasz Minister zwołał spotkanie z dziennikarzami, na którym obszernie wyjaśniał dlaczego musi udać się do Polski, miast pozostać w Brukseli. Oczywiście, opisując sytuację, twierdził że jest to wina Prezydenta a on się musi podporządkować.

Dla mnie jest to ewidentna manipulacja faktami i opinią publiczna, typowa gra polityczna, mająca na celu zdyskredytowanie Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Zamiast toczyć niepotrzebne wojny na górze, radziłbym, zająć się pracą na rzecz Państwa, do której przecież zostali przez obywateli wybrani. Jak na razie nie robią nic, prócz smrodu i bałaganu, którym chcą zamaskować swoje nieprzygotowanie do rządzenia i nieróbstwo. Kampania wyborcza skończyła się z dniem 19 października 2007. Wybory prezydenckie dopiero za 3 lata.

Jeżeli wpłynie do mnie pismo informujące, że wybrał kierowanie placówką, to sprawa jest jednoznaczna, jeśli nie, będę musiał mu pomóc w podjęciu tej decyzji – powiedział Komorowski.

Tymi słowami B. Komorowski jednoznacznie określił swoje stanowisko w sprawie kierowania przez J. Ołdakowskiego, który jak wiemy, pełni obecnie funkcję dyrektora Muzeum Powstanie Warszawskiego i jest posłem na Sejm RP. Jest to ewidentny szantaż polityczny, którym próbuje się zmusić jednego z polityków PiS do odejścia ze stanowiska . Jestem pewny, że wszystko po to, by zwolnił się stołek, na którym można będzie posadzić kogoś, kto „zasłużył” się dla PO. Dziwi mnie tylko fakt, że Marszałka Komorowskiego nie przekonuje opinie prof. Kuleszy, że można łączyć obydwa stanowiska. Wychodzi na to, że z opiniami nadwornego eksperta Platformy, jej politycy liczą się tylko wtedy, kiedy jest im wygodnie. A kiedy już im się ta opinia lub ekspertyza nie podoba, to zawsze można szukać innego „eksperta”, aż do skutku. Kiedy to H. Gronkiewicz-Waltz groziło usunięcie ze stanowiska Prezydenta Warszawy, to wszem i wobec określoną tę sytuację jako stricte polityczną, zamach na demokrację i legalnie wybrane władze miasta. I wcale im nie przeszkadzało, że bycie jednocześnie Prezydentem miasta i czynnym zawodowo profesorem uniwersyteckim, jest jeśli nie tyle niezgodne z prawem, co nie na miejscu. A przypomnę, że HGW prowadziła zajęcia ze studentami, w czasie kiedy powinna pełnić swoje obowiązki w ratuszu.

Dziś Dzień Wszystkich Świętych więc wpisu być nie powinno. Ale ja nie jestem Janusz Korwin-Mikke i nawet w dniu wolnym od pracy, mogę sobie pozwolić na to, by wysmażyć jakiś artykuł. Jednakże, by nie być monotematycznym i ciągle o tej polityce, to tym razem napiszę o Cudach. I to takich namacalnych, których wszyscy możemy doświadczyć na własnej skórze.

Cud przebaczenia.

Bo jak inaczej, jeśli nie Cudem Przebaczenia, można określić wczorajszą deklarację Premiera In Spe Donalda Tuska? Jeszcze nie objął kierownictwa nad Radą Ministrów a realizuje nawet to, czego nie obiecywał w trakcie kampanii wyborczej! To niezwykle szlachetne postępowanie powinno być wzorem dla przyszłych pokoleń, bo o to pierwszy raz w Wolnej Polsce, stanowisko ministerialne będzie miejscem swoistej resocjalizacji. Wydarzenie bez precedensu, nie tylko nad Wisłą ale i w skali całego świata.

Tylko jakiś taki niesmak pozostał, zapewne dlatego, że nie lubię jak ktoś mi pluje w twarz i z uśmiechem oznajmia, że to deszcz pada. Gowin miał tupet mówiąc, że PiS dąży do wcześniejszych wyborów (mimo, że władzy faktycznie jeszcze nie oddali). Ale to by Ministrem Pracy został człowiek, który oficjalnie przyznał się do współpracy z SB, to to już kpina z wyborców. Nie wydaje mi się żeby, tym którzy na Platformę głosowali, takie działanie przypadło do gustu. Mam na myśli tych co oddali głos poparcia w pełni świadomie, dzieciaków spod znaku MTV nie biorę pod uwagę. I niech nikt mi nie wciska, że był do tego zmuszony bo miał trudną sytuację osobistą! Jeżeli ktoś zdradza swoją żonę, a później w sytuacji podbramkowej nie ma wystarczająco dużo cywilnej odwagi by wziąć za swoje czyny odpowiedzialność, to nie może nazywać siebie Mężczyzną.

Media chętnie pokazują skruszonego M. Boniego i podają, że od 1985r. SB regularnie go nagabywało i zachęcało do podjęcia współpracy. Ale już nie tak chętnie mówią, że w końcu im się to udało, to nie w okresie głębokiego PRLu, tylko w 1989r.! Dokładnie 6 lutego 1989r. czyli w dniu rozpoczęcia rozmów przy Okrągłym Stole, Boni zaczyna działać jako Tajny Współpracownik. Już na początku lat 90-tych, kiedy to pojawiła się ,,Lista Macierewicza”, a na niej nazwisko Boni i jeszcze wielu innych, wszystkie media wraz z politykami dzisiejszej koalicji, jak jeden mąż krzyczały, że tak nie można, że to prowokacja, że skrzywdzono niewinne osoby. A teraz syn marnotrawny powrócił, okazując skruchę w świetle fleszy i kamer, przy wielkiej aprobacie ,,niezależnych mediów” i polityków, którzy lada dzień zaczną rządzić Polską. Jakbym nie znał historii Polski, to pewnie bym się wzruszył, nawet łzę uronił i pochylił głowę nad losem udręczonego politykiera.

Nie będę robił za niczyje sumienie i nikogo nie będę w tej chwili pouczał. Ale nie może być tak, że osoba, której kręgosłup moralny wiotki jest jak wierzbowa wić, zostaje Ministrem w ramach dziwnie pojętej resocjalizacji. Gdzie te media, które zawsze chętnie każdy skandal wypunktują? Gdzie ci politycy z okrzykiem o upadku demokracji na ustach? Dlaczego nic nie robią? … Dlatego, że obie ręce mają zajęte sięganiem do cudzych kieszeni.

Dzisiaj na tapecie wywiad dla Rzeczpospolitej, jakiego udzieliła Pani Anna Walentynowicz.

Rzeczpospolita: Popierała pani PiS, ale wybory wygrała Platforma. Jaka była pierwsza myśl po ogłoszeniu wyniku wyborów?

Anna Walentynowicz: Przypuszczałam, że tak będzie. A pierwsza myśl to, że zwyciężył strach. Strach tych wszystkich, którzy się boją, że sprawiedliwości stanie się zadość i będą musieli stanąć przed sądem i odpowiadać za zło, którego dokonali w czasie tzw. transformacji ustrojowej. Każdy z nas pamięta, kto był najbardziej aktywny podczas nocnej zmiany w czerwcu 1992 roku. Właśnie Donald Tusk, Waldemar Pawlak i Lech Wałęsa. A teraz ci sami ludzie urządzili powszechną mobilizację sił, aby dojść do władzy i zyskać na czasie, żeby nikt nie zaczął ich rozliczać. Dlatego tak zaciekle walczyli i nadal będą walczyć z Jarosławem Kaczyńskim.
Rz: Platforma odwołuje się do korzeni solidarnościowych…
A.W.: Nie ma do tego prawa. Wystarczy spojrzeć na to, skąd się wzięła PO. Powołał ją przecież do życia Andrzej Olechowski, który chełpi się tym, że był agentem w czasach PRL. Mam nadzieję, że oni się długo nie utrzymają przy władzy, bo sami ukręcą na siebie bicz.
Rz: W jaki sposób?

A.W.: Rząd Platformy nie utrzyma się długo, chociażby dlatego, że nie będzie w stanie dotrzymać swoich obietnic. A wtedy zostanie rozliczony przez wyborców. Mam zresztą nadzieję, że wszyscy pamiętają, kto jest odpowiedzialny za zniszczenie przemysłu, w tym także stoczniowego, za powstanie armii bezrobotnych i za to, że młodzież zaczęła wyjeżdżać za granicę. I ci sami ludzie mają dziś czelność wyśmiewać się z Jarosława Kaczyńskiego, że nie ma konta w banku!
Całość można przeczytać tutaj.

Cóż, niewiele tu mogę dodać od siebie. O tym, że Pawlak i Tusk już razem współpracowali przy ukręcaniu łba lustracji, większość z nas doskonale wie. Wiemy też, że zawziętość z jaką m. in. Platforma prowadziła kampanię wyborczą przez ostatnie dwa lata (tak, to było nic innego jak jedna wielka kampania!) nie była przypadkowa. I wszyscy też wiemy, że przy tej władzy długo się nie utrzymają co historia pokazała już nie jeden raz. Nieumiejętność (a może brak czasu na ,,bzdury”?) spełniania obietnic wyborczych, totalna niekompetencja i wieczne parcie do koryta przekreślały tych “polityków” w oczach wyborców stosunkowo szybko. Historia lubi się powtarzać. Zaś o pierwszych zapowiedziach niespełniania obietnic wyborczych napiszę w następnym poście.

Na deser zamieszczam fragment filmu Nocna zmiana, w którym widać jak m. in. Tusk, Pawlak, Wałęsa zawiązują “antylustracyjną koalicję” w celu odsunięcia Rządu Jana Olszewskiego od władzy.

W dzisiejszym wpisie omówię dwie sprawy, które dotyczą polskiej polityki zagranicznej. Sądzę, że do czasu sformowania nowego rządu będą to główne tematy pojawiające się w mediach. Sprawy gospodarki , walki z przestępczością itd. nabiorą rozpędu dopiero po faktycznej zmianie władzy.

I

Mianem pierwszego cudu Donalda Tuska postanowiłem określić zmianę w nastawieniu rosyjskiej prasy do Polski oraz polskiej polityki. Karty do głosowania jeszcze dobrze nie ostygły a w Moskwie już przewidują, że stosunki Polsko – Rosyjskie znacznie się poprawią. W ogóle mnie to nie dziwi. Tusk znany jest z tego, że jest „politykiem” bez kręgosłupa moralnego, przekonań a co najważniejsze, bez własnego zdania. Znany jest też ze swojej, służalczej wręcz postawy wobec Moskwy i Berlina. Tym przełomem, o którym pisze rosyjska prasa będzie z pewnością to, że teraz w ramach „polityki spokoju i dialogu” interes partyjny przedkładany będzie ponad interes narodowy. Nic więc dziwnego, że w zaczynają się pojawiać artykuły takie, jak ten zamieszczony poniżej.

Cytowane fragmenty pochodzą ze strony www.tvn24.pl, [link]:

Biznesmen, aktywista związku zawodowego “Solidarność”, ojciec dwojga dorosłych dzieci, wysportowany i przystojny Tusk, to uosobienie nowoczesnego przywódcy. Już nie romantyczny bojownik o demokrację, lecz pragmatyczny aparatczyk - pisze o przyszłym polskim premierze moskiewski dziennik “Izwestija”.

Gazeta przypomina, że jego droga do władzy była długa, jednak udowodnił, “iż ma w swoim arsenale wszystko, co jest niezbędne szefowi rządu: doświadczenie walki z komunistami, wykształcenie, wierność tradycyjnym wartościom i znajomość polityki gospodarczej”.

(..)

Najważniejsze - (to) brak fanatyzmu. Całkowite przeciwieństwo braci, których monopol władzy zdołał zburzyć Tusk i jego PO.

(..)

Tusk został już wyniesiony na piedestał w europejskich stolicach. Otwarcie nazywając rządy bliźniaków Kaczyńskich “reakcyjnym reżimem”, w Paryżu i Berlinie obwieszczono o “odrodzeniu demokratycznej Polski”. Znaczna w tym zasługa Kaczyńskich, którzy skłócili Polskę ze wszystkimi i stworzyli w kraju atmosferę politycznych represji, nietolerancji i skandalu.

(..)

O Rosji, jak jest to przyjęte w Polsce, zawsze wypowiadał się z lekceważeniem. Jednak nigdy nie opuścił się do oskarżenia jej o agresywność i ekspansję, z którymi walczyli bracia Kaczyńscy. Zadaniem Tuska jest spowodowanie powrotu Polski na łono europejskiej polityki i odejście od służalczego wykonywania poleceń Waszyngtonu. I jeszcze - wyprowadzenie ze ślepej uliczki dialogu z Moskwą.

Ta polityka fanatyzmu, o której piszą to nic innego jak obrona polskiego interesu narodowego. Na zachodzie jest to czymś zupełnie normalnym ale w kraju, którego niepodległości i odrębności Rosja do tej pory nie uznała, może być swego rodzaju novum. Monopolu władzy też nie zaobserwowałem, czego nie można powiedzieć o Rosji Putina. Już teraz otwarcie się mówi, że gdy ten ustąpi ze stanowiska to nadal będzie rządził Federacją Rosyjską, tyle że z tylnego fotela. Polska w europejskiej polityce była, jest i będzie. Pytanie tylko na jakich zasadach. Przez ostatnie 2 lata udało nam się odzyskać dawno stracony szacunek na zachodzie, tylko i wyłącznie dzięki silnej i zdecydowanej postawie polskiego Rządu. Zarówno media, elity intelektualne oraz opozycja, nie tylko nie pomagały w budowaniu dobrego wizerunku Rzeczpospolitej, ale wręcz go niszczyły na tyle na ile mogły to zrobić. I nikt mi nie wmówi, że śmiali się z nas za granicą. Po pierwsze, przeciętny anglik nie ma zielonego pojęcia o Polsce, po drugie zdanie sfrustrowanych polaków pracujących na zmywaku jest nieobiektywne i mało kogo obchodzi. I po trzecie – uzyskaliśmy szacunek, zacieśniliśmy i poprawiliśmy nasze stosunki głowami takich państw (czyli w rzeczywistości z państwami) jak Niemcy, Anglia czy Francja. Ale o tym się w mediach zbyt wiele nie mówiło, bo i po co.

II

Gazeta Wyborcza pisze, że nowy szef dyplomacji dostanie plan “defotygizacji” MSZ, który przygotowali ludzie z otoczenia Bronisława Geremka i Władysława Bartoszewskiego. O tym ile „dobrego” W. Bartoszewski zrobił dla polskiej polityki zagranicznej i naszego wizerunku, napisałem poprzednim razem. B. Geremek jest kolejnym mistrzem dyplomacji, któremu PO powierzyła polską politykę zagraniczną. O tym jakim człowiekiem i co myśli o Polakach Bronisław Geremek można wywnioskować z fragmentu wywiadu, który w ocenzurowanej formie pojawił się swego czasu w magazynie Polityka w 1981r.

(..)

Edit: Postanowiłem odnieść się do komentarza Lupusa71 i jego sugestii, że powyższy wywiad jest nieprawdziwy. Nie mam 100% pewności co do jego autentyczności więc zdejmuję go ze strony. Pozostawiam jednak zdjęcie, które widać poniżej. Bo jak mawiają “Jeden obraz wart jest więcej, niż tysiąc słów” :).