Dziś Dzień Wszystkich Świętych więc wpisu być nie powinno. Ale ja nie jestem Janusz Korwin-Mikke i nawet w dniu wolnym od pracy, mogę sobie pozwolić na to, by wysmażyć jakiś artykuł. Jednakże, by nie być monotematycznym i ciągle o tej polityce, to tym razem napiszę o Cudach. I to takich namacalnych, których wszyscy możemy doświadczyć na własnej skórze.

Cud przebaczenia.

Bo jak inaczej, jeśli nie Cudem Przebaczenia, można określić wczorajszą deklarację Premiera In Spe Donalda Tuska? Jeszcze nie objął kierownictwa nad Radą Ministrów a realizuje nawet to, czego nie obiecywał w trakcie kampanii wyborczej! To niezwykle szlachetne postępowanie powinno być wzorem dla przyszłych pokoleń, bo o to pierwszy raz w Wolnej Polsce, stanowisko ministerialne będzie miejscem swoistej resocjalizacji. Wydarzenie bez precedensu, nie tylko nad Wisłą ale i w skali całego świata.

Tylko jakiś taki niesmak pozostał, zapewne dlatego, że nie lubię jak ktoś mi pluje w twarz i z uśmiechem oznajmia, że to deszcz pada. Gowin miał tupet mówiąc, że PiS dąży do wcześniejszych wyborów (mimo, że władzy faktycznie jeszcze nie oddali). Ale to by Ministrem Pracy został człowiek, który oficjalnie przyznał się do współpracy z SB, to to już kpina z wyborców. Nie wydaje mi się żeby, tym którzy na Platformę głosowali, takie działanie przypadło do gustu. Mam na myśli tych co oddali głos poparcia w pełni świadomie, dzieciaków spod znaku MTV nie biorę pod uwagę. I niech nikt mi nie wciska, że był do tego zmuszony bo miał trudną sytuację osobistą! Jeżeli ktoś zdradza swoją żonę, a później w sytuacji podbramkowej nie ma wystarczająco dużo cywilnej odwagi by wziąć za swoje czyny odpowiedzialność, to nie może nazywać siebie Mężczyzną.

Media chętnie pokazują skruszonego M. Boniego i podają, że od 1985r. SB regularnie go nagabywało i zachęcało do podjęcia współpracy. Ale już nie tak chętnie mówią, że w końcu im się to udało, to nie w okresie głębokiego PRLu, tylko w 1989r.! Dokładnie 6 lutego 1989r. czyli w dniu rozpoczęcia rozmów przy Okrągłym Stole, Boni zaczyna działać jako Tajny Współpracownik. Już na początku lat 90-tych, kiedy to pojawiła się ,,Lista Macierewicza”, a na niej nazwisko Boni i jeszcze wielu innych, wszystkie media wraz z politykami dzisiejszej koalicji, jak jeden mąż krzyczały, że tak nie można, że to prowokacja, że skrzywdzono niewinne osoby. A teraz syn marnotrawny powrócił, okazując skruchę w świetle fleszy i kamer, przy wielkiej aprobacie ,,niezależnych mediów” i polityków, którzy lada dzień zaczną rządzić Polską. Jakbym nie znał historii Polski, to pewnie bym się wzruszył, nawet łzę uronił i pochylił głowę nad losem udręczonego politykiera.

Nie będę robił za niczyje sumienie i nikogo nie będę w tej chwili pouczał. Ale nie może być tak, że osoba, której kręgosłup moralny wiotki jest jak wierzbowa wić, zostaje Ministrem w ramach dziwnie pojętej resocjalizacji. Gdzie te media, które zawsze chętnie każdy skandal wypunktują? Gdzie ci politycy z okrzykiem o upadku demokracji na ustach? Dlaczego nic nie robią? … Dlatego, że obie ręce mają zajęte sięganiem do cudzych kieszeni.